Ότι
η ζωή κάνει περίεργες πλάκες είναι γνωστό και αδιαμφισβήτητο. Βέβαια, μέσα στη
καθημερινότητα, δεν το σκέπτεσαι μέχρις
να το βρεις, με κάποιο τρόπο, μπροστά σου.
Αυτές
τις μέρες λοιπόν και εντελώς συγκυριακά, βρέθηκα σε παλιά, νεανικά στέκια και
λημέρια. Και η διαδρομή με έφερε έξω από το σπίτι του Παύλου. Του Παύλου
του Σιδηρόπουλου. Δεν έχει σημασία τι θυμήθηκα. Ποιον ενδιαφέρει άλλωστε. Μέσα στα πολλά όμως, θυμήθηκα ένα από τα τραγούδια που έχει πει και που ίσως ήτανε το μοναδικό
που έκανε και τον ίδιο να δακρύζει.
Επειδή
πολλοί από εσάς δεν θα το ξέρετε, το βάζω έτσι απλά, στη μνήμη του …..
