ΕΧΕΙ ΘΕΣΗ ΕΝΑ ΔΕΞΙΟΣΤΡΟΦΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ, ΣΗΜΕΡΑ ?

Οι εκλογικές αναμετρήσεις της μεταπολιτευτικής περιόδου, είχαν το κύριο χαρακτηριστικό των μονοκομματικών κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας, στοιχείο το οποίο επεκράτησε μέχρι και το 2009.

Μετά το 2010, η μνημονιακή εποχή, εκτός από τις κοινωνικές και οικονομικές, είχε και τις πολιτικές επιπτώσεις με την διαμόρφωση ενός νέου πολιτικού χάρτη.

Η πλειοψηφία των πάλαι ποτέ ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ μετακινήθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος από ένα μέσο αριθμό 300.000 ψηφοφόρων (τα προηγούμενα 20 χρόνια) κατάφερε να ανέλθει στους 2.250.000 (το 2015), ενώ οι ψηφοφόροι της Κεντροδεξιάς, που εκφράζονταν μέσω της Νέας Δημοκρατίας προχώρησαν στην ιδεολογική και κομματική διχοτόμηση της, καθιστώντας τους ΑΝ ΕΛ. και την Χρυσή Αυγή κοινοβουλευτικά κόμματα.

Έτσι, μιλώντας με καθαρά πολιτικούς όρους, οι ΑΝ. ΕΛ. και Χρυσή Αυγή έχουν μορφοποιήσει πλέον τον πολιτικό τους προσανατολισμό, ενώ η Νέα Δημοκρατία προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει το πολιτικό στίγμα της, εγκλωβισμένη στην μνημονιακή διαδρομή της.

Και ένα λογικό ερώτημα που προκύπτει μέσα από όλα αυτά είναι : Αυτή η ρευστότητα στο χώρο της πάλαι ποτέ ‘’Κεντροδεξιάς’’, οι ιδεολογικές αναζητήσεις που δημιουργούν πολιτικές συγχύσεις, οι παρατηρούμενες ροές μεταξύ πολιτικών χώρων, είναι ευνοϊκές για τη δημιουργία ενός νέου Δεξιόστροφου Κόμματος ?  Προκειμένου να δοθεί μια σχετική απάντηση, πρέπει να ληφθούν υπ' όψιν τα εξής :

(1). Η πολιτική σχηματοποίηση της Σύγχρονης Κλασσικής Δεξιάς, την έχει καταστήσει ως την βασική πολιτική δύναμη έκφρασης της μετριοπαθούς φιλελεύθερης οικονομίας, με πρόνοια και στήριξη του κοινωνικού κράτους. Η Αγορά δουλεύει ελεύθερα, μέσα σε ένα σαφές και ξεκάθαρο θεσμικό και φορολογικό πλαίσιο, το δε κράτος παρεμβαίνει όπου και όταν παρατηρούνται στρεβλώσεις στην Αγορά. Το κράτος μεριμνά για την υιοθέτηση, εφαρμογή ενός κράτους – πρόνοιας, του οποίου οι στόχοι είναι ο περιορισμός της φτώχειας, της ανεργίας , του κοινωνικού αποκλεισμού και η προστασία των ευαίσθητων, κοινωνικά, ομάδων. Αυτό ακριβώς όμως είναι το ζητούμενο από πλειοψηφία πολιτών, οι οποίοι έχουν κουραστεί από πολλαπλές λεκτικές αναφορές, χωρίς να διαπιστώνουν αντίστοιχες εφαρμόσιμες πολιτικές.

(2). Η εφαρμογή των κεντροδεξιών θέσεων της Νέας Δημοκρατίας, αλλοιώθηκε και αλώθηκε από τις υποχωρήσεις που αναγκάστηκε να κάνει, τόσο λόγω των επιλογών της να συγκυβερνήσει με την (όποια) κεντροαριστερά, όσο και των επιλογών της να διολισθήσει, από την παλαιά λαϊκή δεξιά έως την ακροδεξιά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την αποστασιοποίηση πολιτών, οι οποίοι δεν βρίσκουν λόγους παραμονής σε αυτήν. Και αυτό εκφράστηκε κατά κύριο λόγο με αποχή από τις εκλογικές διαδικασίες, ή την (περιορισμένη) ψήφο αντίδρασης σε άλλους πολιτικούς σχηματισμούς.

(3). Οι ΑΝ. ΕΛ. οι οποίοι θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα τόπο συγκέντρωσης δεξιών πολιτών, αποτελεί κόμμα το οποίο πρόσκειται στον ευρωσκεπτικισμό και εκφράζει μια ιδεολογία αμφιβολίας ή αντίθεσης προς στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), ενώ ταυτόχρονα χαρακτηρίζεται από πατριωτισμό και πολυσυλλεκτικότητα. Τα στοιχεία αυτά δεν συνάδουν με τη ψυχοσύνθεση και τις πολιτικές επιθυμίες των αστών δεξιών.

(4). Τέλος, έχει καταγραφεί  μια κρίσιμη κατηγορία πολιτών οι οποίοι, θέλοντας να αποδοκιμάσουν τις πολιτικές και μνημονιακές επιλογές της προηγούμενης κυβέρνησης, αλλά μη θέλοντας να ψηφίσουν Αριστερά, έχουν καταστεί πολιτικά άστεγοι.

 

Δεν ξέρουμε ακόμη τις επιπτώσεις και την πολιτική εκμετάλλευση '' της επαναφοράς Σαρκοζί '', στα καθ' υμάς. Το σίγουρο είναι ότι η Δεξιά και η Κεντροδεξιά στην χώρα μας θα αποτελέσουν πεδίο διαμάχης υφιστάμενων και νέων πολιτικών σχηματισμών.